Borgar Michelsen

Alternativet til OL i 2018

Spørsmålet er ikkje kven som skal vere offisiell norsk søknadsby for OL i 2018, men om Noreg skal arrangere OL eller ikkje. Mitt svar på det er nei.

Det frustrerer meg at kvar gong Noreg skal finne på noko ekstraordinært, så kjem forslaga om å arrangere vinter-OL. Eg er ikkje imot norsk OL i 2018 fordi eg hatar sport og idrett. Ei heller fordi eg ikkje liker Oslo, Trondheim og Tromsø, eller fordi eg er snurt fordi Bergen nok ein gong er oversett i kampen om å bli arrangørby. Grunnen er rett og slett den at et finst minst 1000 andre ting vi kan bruke 15 milliardar på for å oppnå folkefest og nasjonal reklame. OL har vi gjort to gonger før, la oss finne på noko nytt.

Til dømes kan vi gjere 2018 til eit spektaktulært kulturår til glede for langt fleire enn dei som måtte få glede av eit OL. Vi treng heller ikkje bruke heile milliardpotten for å tiltrekke oss så mykje mediemerksemd som det OL ville gitt oss. Eit spektaktulært kulturår 2018 kan innehalde:

• Gratiskonsertar med U2 i både Tromsø, Lillehammer og Oslo.
• I Don't Like Mondays-turne langs sørlandskysten med Bob Geldof i rullestol.
• Storslått MGP-konsert i Bergen kor ein samlar alle attlevande vinnarar opp gjennom tidene.
• Konkurrerande nyttårskonsert til den i Wien på hurtigruta med verdas beste filharmoniske orkester.
• Digitalisering av NRK-arkivet, slik at vi kan sjå Gulars og Brødrene Dahl når vi vil via internett.
• Gratis inngang til alle museum i Noreg.
• Latterlege lave prisar på teater, opera og dans i heile 2018.

Lista kan bli mykje lenger. Her er det berre fantasien som set grenser, pluss at vi ikkje må overstige utgiftsnivået til eit tredje OL.

Avliv mytene om psykiatri

Psykisk problem. Smak litt på orda. Kva assosiasjonar får du?

Ein ikkje uvanleg førestilling er at psykiske problem og lidingar er noko berre ein stakkarsleg minoritet i samfunnet må slite med. Vi snakkar helst om born av valdelege og alkoholiserte foreldre, eller personar som har opplevd traumatiske hendingar i krig og konfliktar. Men slik er det ikkje. Psykiske problem ramer alle, til og med folk frå heimar med store bokhyller.

Den offentlege debatten kring psykisk helse har så langt handla om pengar. Det har sikkert vore naudsynt for å heve dei statlege løyvingane til sektoren, men kanskje det no er på tide å rette fokus på alle vrangforestillingane som held statusen til psykiatrien nede? For dersom vi inst inne ikkje ser på psykisk helse med same augo som fysisk helse, så får det minst to katastrofale konsekvensar:

1) Sjuke let vere med å oppsøke hjelp av frykt for stigmatisering frå omgjevnadene.
2) Dei som oppsøker hjelp får ikkje den hjelpa dei treng fordi samfunnet undervuderer sjukdomen.

Eg har lenge gått og venta på at  denne oppsiktsvekkande artikkelen  frå Dagsavisen skulle få stortingsopposisjon og media til å krevje handling frå ansvarleg fagstatsråd. Ein månad etter at artikkelen stod på trykk kan eg konkludere med at slik gjekk det ikkje. Meldinga om at 13 prosent (!) av unge jenter har forsøkt å ta sjølvmord, og at andelen unge jenter som har forsøkt å ta sitt eget liv har økt med nesten 30 prosent fra 1992 til 2002, fekk nesten passere kommentarfritt. Det er eit varsko om at noko må gjerast.

Sosialistar med makt

Hu Jintao (Kina)
Hugo Chavez (Venezuela)
Gerd Liv Valla (Noreg)
Fidel/Raul Castro (Cuba)
Kim Jong Il(Nord-Korea)

Er det fleire?